Een bijzondere vondst

De kust van Naarden was in de jaren vijftig van de vorige eeuw nog het uiterste zuidelijke deel van het IJsselmeer. Bij sterk aflandige wind kon het gebeuren dat al het water weggeblazen werd richting Afsluitdijk. De kustlijn werd zo honderden meters verlegd naar het noorden. In mijn beleving, als jongen van een jaar of dertien, leek het dan net of de waterlijn pas begon tussen Muiderberg en Valkeveen. Een groot stuk watergebied viel droog en bood voor jongetjes perspectief. Je kon een machtig stuk in zee lopen over het drooggevallen slib. Zo ging het ook eens in de vijftiger jaren. De precieze datum weet ik niet meer maar tijdens een herfstvakantie blies er eens een zéér krachtige aflandige wind. Wij, een stelletje jongens en buurtgenootjes, zochten elkaar zoals altijd op. Trokken er op deze winderige morgen gezamenlijk op uit richting koeienzee want daar was misschien wat te beleven.

Via de Admiraal Helfrichweg naar Fort Ronduit. Aangekomen bij de koeienzee, zoals wij altijd spraken, was er niets anders te zien dan alleen maar slibgrond. Het water was weggetrokken, was bijkans niet meer te zien. Een machtige uitdaging om over het slib te lopen. Lekker over het slib banjeren was een ultieme vrijetijdsbesteding. Schoppen tegen van alles en nog wat dat te vinden was.

Zo ging het een poosje door tot ik tegen een door mosselschelpjes begroeide en min of meer vierkant object stootte, niet veel groter dan een kei. Vreemd, maar het rolde niet om en kwam niet van zijn plaats. Ik bukte me en raapte het op. Wel zwaar voor een steen, roestbruin gekleurd en vol met aangroeisels. Ik nam het mee naar de oever en liet het op het weggetje achter het Fort op de grond vallen. Tot mijn verbazing spatte de buitenste schil in twee delen van het object af en lag er aan mijn voeten een ijzeren kanonskogel. Een trofee! Triomfantelijk nam ik alles mee naar huis. Het omhulsel kwam in de schuur terecht en na verloop van tijd verdween dat in de vuilnisemmer. De kogel schoongemaakt kwam op een tafeltje te liggen naast mijn bed op zolder. Veel heb ik gedagdroomd hoe of de kogel nu op het slib terechtgekomen was. Hele zeeslagen zag ik in mijn verbeelding de revue passeren. Trots als een "ouwe aap" was ik met mijn kanonskogel.

Tot het moment dat hij van mijn tafeltje verdwenen was. Navraag bij mijn broer, mijn moeder leverde niets op. Langzaam verdween de kogel uit mijn gedachte en maakte plaats voor andere belangrijke dingen in een jongensleven. Pas veel later, ik was al het huis uit en getrouwd, kwam de waarheid van de verdwenen kanonskogel aan het licht. Ach... je weet hoe het kan gaan, een groot gezin, alle dubbeltjes tellen. Mijn kanonskogel zal bij "Janus Beekveld" de plaatselijke opkoper van vodden en oud ijzer terecht gekomen zijn. Weer een dubbeltje in moeders portemonnee en dat was mooi meegenomen toch? Éh boos? Ach nee, eerder berustend en begripvol.

Nu op zaterdag 10 mei 2014 bij het tweehonderdjarig herdenken van het beleg van Naarden, de belegering van de vesting door de geallieerde troepen op de in de vesting verblijvende Franse bezetters, realiseer ik me dat mijn kanonskogel wel eens deel uitgemaakt kan hebben van dat stukje geschiedenis.

Hierna een soortgelijke kanonskogel van vijf kilogram maar deze komt uit de Amsterdamse bodem gevonden bij de aanleg van de zogenaamde Noord-Zuidlijn.

Wim Fecken.

Fietsbanden, ratten, raven, en geestelijke gesteldheid

We moeten het eens hebben over de geestelijke gesteldheid binnen de trimgroep. Niet alleen die van de deelnemers, maar ook die van de leiding. Het begon ermee dat trimleider Yme ons allen voorzag van een fiets binnenband. Nu komen die in diverse afmetingen, diktes en elasticiteit. Maar ze werden zonder aanzien des persoons uitgedeeld. Er werd niet bij nagedacht. Zo werden sommige langere deelnemers voorzien van een extra zware band, en sommige wat kortere personen (nee, ik noem geen namen!) van een lichte band. Het resultaat bij de oefeningen met die banden was dus zeer wisselend. Grote sterke kerels konden de oefeningen nauwelijks correct uitvoeren, ondanks zwaar gesteun en gekreun, voor anderen was het een fluitje van de spreekwoordelijke cent (ook al kom je die in Nederland eigenlijk niet meer tegen; maar dit terzijde). Via dit medium wordt de leiding dan ook verzocht om de aanwezige binnenbanden in diverse categorieën qua sterkte en elasticiteit in te delen, en iedereen voortaan van een passende band te voorzien, afgestemd op lichaamslengte en -sterkte. Dan zal het ongetwijfeld met die oefeningen veel beter gaan.

 

Het spelletje "ratten en raven" was ook niet zo'n succes. Dit spelletje is onder meer bedoeld om reactiesnelheid en sprintvermogen te testen. Nu, die reactiesnelheid was niet best. Trage reacties, en bovendien sprintten zowel de ratten als de raven telkens de verkeerde kant op. Resultaat: men stoof uit elkaar, dan wel zo ongeveer met de koppen tegen elkaar. Verwarring alom. De bedoeling is verder dat de trimleider een verhaaltje vertelt, waarbij af en toe het woord "ratten" of "raven" valt, waarop de ratten en de raven dienen te reageren. Nu moet ik helaas constateren dat dit verhaaltje ons nauwelijks vermocht te

boeien. Er zat eigenlijk geen kop of staart aan. Dat deed ook geen goed aan de concentratie, en daar hebben we het toch al zo moeilijk mee. Daarom wil ik graag een prijsvraag uitschrijven voor een vervangend verhaaltje over ratten en raven. De eisen zijn simpel: het moet een pakkend verhaal zijn, dat de deelnemers weet te boeien. Bovendien moet er op willekeurige momenten het woord "ratten" of "raven" in te voegen zijn. Inzendingen kunnen naar ondergetekende gestuurd worden, waarbij de beste inzending beloond zal worden met een pak gevulde koeken, die vervolgens bij het koffiedrinken uitgedeeld kunnen worden.

Terug bij school bleek er bij diverse gelegenheden weer wat mis met de geestelijke gesteldheid. Ik noem slechts: diverse malen werd er onbesuisd tegen de voetbal geschopt, zodat die over het hek vloog. Verder werd een keer een bal keurig afgespeeld naar een tegenstander, die er prompt een mooi doelpunt van maakte. Een assist bij een eigen doelpunt dus. Ook de bal die na een fraaie combinatie tussen de benen van de keeper werd doorgeschoten wees op geestelijke afwezigheid.

En over afwezigheid gesproken: waar waren onze twee nieuwste leden?

Bij het koffiedrinken bracht de Kascommissie verslag uit over de controle op het gevoerde financiële beleid. Gelukkig was alles in orde.

De heerlijke koeken van Willem v.d.B. maakten veel goed.