Niet alleen maar sport!

Wie denkt dat er op zaterdagochtend alleen maar gesport wordt, heeft het mis! Zelfs tijdens het lopen vinden er zwaarwichtige gesprekken plaats, bijvoorbeeld over de risico's van doodverven. Het was ons opgevallen dat er tijdens de Olympische Spelen vrijwel geen door de media doodgeverfde deelnemers in de prijzen vielen. Alleen tamelijk onbekende sporters gaan met een medaille naar huis.

Bij ons op de trimclub doen we niet aan doodverven. Wel proberen we tijdens de spelletjes zoals handbal, voetbal, enzovoorts te winnen. Maar omdat iedereen dan een rood waas

voor de ogen krijgt, is na afloop meteen vergeten wie er eigenlijk gewonnen had.

Na afloop is er tijd voor ontspanning. Vaak is er iets te vieren. Afgelopen zaterdag vierden we zowel de verjaardag van Anna, als het feit dat Gerard van W. voor de vierde keer grootvader was geworden. Deze nazit duurde geruime tijd.

Jan Meinderts overleden

Gisteren, 29 juni 2016, was de uitvaartplechtigheid van Jan Meinderts in Den en Rust in Bilthoven. Vanwege zijn gezondheid nam Jan al enige tijd niet meer deel aan de activiteiten van de trimgroep, waar hij vele jaren lang lid van was geweest.

Vorig jaar nam hij nog enthousiast deel aan de jubileumviering van de trimgroep.

Jan was een uiterst beminnelijk mens, zoals je die maar weinig tegenkomt. Tijdens zijn werkzame leven was Jan een zeer bevlogen en enthousiaste leraar klassieke talen. Ook na zijn pensionering bleef Jan actief met les geven op het gebied van de klassieke oudheid en de klassieke talen.

Er was een grote delegatie van de trimgroep aanwezig bij de uitvaart.

We denken met warme gevoelens aan hem terug, en zullen hem node missen.

Requiescat in pace!

Viering 43-jarig jubileum

Op 29 augustus 2015 vierde de Trimgroep Hilversum Zuid het 43-jarig jubileum, met een roeifeest bij de Vrijbuiter op Loosdrecht. Waarom 43 jaar? Waarom niet?

Het was een fantastisch leuke bijeenkomst, met koffie en taart, waarna we om beurten konden roeien in een gig van de Vrijbuiter. Stralend weer, bijna iedereen was aanwezig, ook oud-leden. Iedereen kreeg een fraai T-shirt, dat dus voortaan ook bij het trimmen gebruikt zal worden. Hier is een compleet foto-album te vinden. Om het wat chaotische karakter van de trimclub te onderstrepen, staan ze in willekeurige volgorde.

Een bijzondere vondst

De kust van Naarden was in de jaren vijftig van de vorige eeuw nog het uiterste zuidelijke deel van het IJsselmeer. Bij sterk aflandige wind kon het gebeuren dat al het water weggeblazen werd richting Afsluitdijk. De kustlijn werd zo honderden meters verlegd naar het noorden. In mijn beleving, als jongen van een jaar of dertien, leek het dan net of de waterlijn pas begon tussen Muiderberg en Valkeveen. Een groot stuk watergebied viel droog en bood voor jongetjes perspectief. Je kon een machtig stuk in zee lopen over het drooggevallen slib. Zo ging het ook eens in de vijftiger jaren. De precieze datum weet ik niet meer maar tijdens een herfstvakantie blies er eens een zéér krachtige aflandige wind. Wij, een stelletje jongens en buurtgenootjes, zochten elkaar zoals altijd op. Trokken er op deze winderige morgen gezamenlijk op uit richting koeienzee want daar was misschien wat te beleven.

Via de Admiraal Helfrichweg naar Fort Ronduit. Aangekomen bij de koeienzee, zoals wij altijd spraken, was er niets anders te zien dan alleen maar slibgrond. Het water was weggetrokken, was bijkans niet meer te zien. Een machtige uitdaging om over het slib te lopen. Lekker over het slib banjeren was een ultieme vrijetijdsbesteding. Schoppen tegen van alles en nog wat dat te vinden was.

Zo ging het een poosje door tot ik tegen een door mosselschelpjes begroeide en min of meer vierkant object stootte, niet veel groter dan een kei. Vreemd, maar het rolde niet om en kwam niet van zijn plaats. Ik bukte me en raapte het op. Wel zwaar voor een steen, roestbruin gekleurd en vol met aangroeisels. Ik nam het mee naar de oever en liet het op het weggetje achter het Fort op de grond vallen. Tot mijn verbazing spatte de buitenste schil in twee delen van het object af en lag er aan mijn voeten een ijzeren kanonskogel. Een trofee! Triomfantelijk nam ik alles mee naar huis. Het omhulsel kwam in de schuur terecht en na verloop van tijd verdween dat in de vuilnisemmer. De kogel schoongemaakt kwam op een tafeltje te liggen naast mijn bed op zolder. Veel heb ik gedagdroomd hoe of de kogel nu op het slib terechtgekomen was. Hele zeeslagen zag ik in mijn verbeelding de revue passeren. Trots als een "ouwe aap" was ik met mijn kanonskogel.

Tot het moment dat hij van mijn tafeltje verdwenen was. Navraag bij mijn broer, mijn moeder leverde niets op. Langzaam verdween de kogel uit mijn gedachte en maakte plaats voor andere belangrijke dingen in een jongensleven. Pas veel later, ik was al het huis uit en getrouwd, kwam de waarheid van de verdwenen kanonskogel aan het licht. Ach... je weet hoe het kan gaan, een groot gezin, alle dubbeltjes tellen. Mijn kanonskogel zal bij "Janus Beekveld" de plaatselijke opkoper van vodden en oud ijzer terecht gekomen zijn. Weer een dubbeltje in moeders portemonnee en dat was mooi meegenomen toch? Éh boos? Ach nee, eerder berustend en begripvol.

Nu op zaterdag 10 mei 2014 bij het tweehonderdjarig herdenken van het beleg van Naarden, de belegering van de vesting door de geallieerde troepen op de in de vesting verblijvende Franse bezetters, realiseer ik me dat mijn kanonskogel wel eens deel uitgemaakt kan hebben van dat stukje geschiedenis.

Hierna een soortgelijke kanonskogel van vijf kilogram maar deze komt uit de Amsterdamse bodem gevonden bij de aanleg van de zogenaamde Noord-Zuidlijn.

Wim Fecken.

Fietsbanden, ratten, raven, en geestelijke gesteldheid

We moeten het eens hebben over de geestelijke gesteldheid binnen de trimgroep. Niet alleen die van de deelnemers, maar ook die van de leiding. Het begon ermee dat trimleider Yme ons allen voorzag van een fiets binnenband. Nu komen die in diverse afmetingen, diktes en elasticiteit. Maar ze werden zonder aanzien des persoons uitgedeeld. Er werd niet bij nagedacht. Zo werden sommige langere deelnemers voorzien van een extra zware band, en sommige wat kortere personen (nee, ik noem geen namen!) van een lichte band. Het resultaat bij de oefeningen met die banden was dus zeer wisselend. Grote sterke kerels konden de oefeningen nauwelijks correct uitvoeren, ondanks zwaar gesteun en gekreun, voor anderen was het een fluitje van de spreekwoordelijke cent (ook al kom je die in Nederland eigenlijk niet meer tegen; maar dit terzijde). Via dit medium wordt de leiding dan ook verzocht om de aanwezige binnenbanden in diverse categorieën qua sterkte en elasticiteit in te delen, en iedereen voortaan van een passende band te voorzien, afgestemd op lichaamslengte en -sterkte. Dan zal het ongetwijfeld met die oefeningen veel beter gaan.

 

Het spelletje "ratten en raven" was ook niet zo'n succes. Dit spelletje is onder meer bedoeld om reactiesnelheid en sprintvermogen te testen. Nu, die reactiesnelheid was niet best. Trage reacties, en bovendien sprintten zowel de ratten als de raven telkens de verkeerde kant op. Resultaat: men stoof uit elkaar, dan wel zo ongeveer met de koppen tegen elkaar. Verwarring alom. De bedoeling is verder dat de trimleider een verhaaltje vertelt, waarbij af en toe het woord "ratten" of "raven" valt, waarop de ratten en de raven dienen te reageren. Nu moet ik helaas constateren dat dit verhaaltje ons nauwelijks vermocht te

boeien. Er zat eigenlijk geen kop of staart aan. Dat deed ook geen goed aan de concentratie, en daar hebben we het toch al zo moeilijk mee. Daarom wil ik graag een prijsvraag uitschrijven voor een vervangend verhaaltje over ratten en raven. De eisen zijn simpel: het moet een pakkend verhaal zijn, dat de deelnemers weet te boeien. Bovendien moet er op willekeurige momenten het woord "ratten" of "raven" in te voegen zijn. Inzendingen kunnen naar ondergetekende gestuurd worden, waarbij de beste inzending beloond zal worden met een pak gevulde koeken, die vervolgens bij het koffiedrinken uitgedeeld kunnen worden.

Terug bij school bleek er bij diverse gelegenheden weer wat mis met de geestelijke gesteldheid. Ik noem slechts: diverse malen werd er onbesuisd tegen de voetbal geschopt, zodat die over het hek vloog. Verder werd een keer een bal keurig afgespeeld naar een tegenstander, die er prompt een mooi doelpunt van maakte. Een assist bij een eigen doelpunt dus. Ook de bal die na een fraaie combinatie tussen de benen van de keeper werd doorgeschoten wees op geestelijke afwezigheid.

En over afwezigheid gesproken: waar waren onze twee nieuwste leden?

Bij het koffiedrinken bracht de Kascommissie verslag uit over de controle op het gevoerde financiële beleid. Gelukkig was alles in orde.

De heerlijke koeken van Willem v.d.B. maakten veel goed.



Amerikaanse toestanden

Anna was op vakantie in Florida geweest. Zoals algemeen bekend, is het daar een bejaardenpakhuis. Veel van die bejaarden doen de hele dag niet zoveel, maar er zijn natuurlijk wel uitzonderingen.
Terug in Nederland voelde Anna kennelijk de behoefte om de trimgroep voor zo'n bestaan te behoeden; kortom ze zou ze wel eens flink aanpakken. Dat hebben we geweten!
Het begon al met wat stevige oefeningen bij de ingang van Zonnestraal, waar we geacht werden collectief het ijzeren rekje uit de grond te rukken. Dat lukte niet helemaal, maar onze inspanningen trokken wel de aandacht van een argeloze voorbijganger die zijn honden aan het uitlaten was. Die wilde wel eens weten wat dit moest voorstellen. Toen we uitlegden dat dit een trimgroep betrof, kreeg hij zowaar enige belangstelling. Het vooruitzicht van koffie met wat lekkers na afloop vond hij kennelijk wel aantrekkelijk. Misschien wordt dit wel een nieuw lid!
Verder naar een doodlopend stukje weg, waar we met allerlei tot dusver onbekende, maar zware, oefeningen aan het werk gezet werden. Dit ontlokte diverse opmerkingen aan de deelnemers, zoals b.v. "Ze wil ons zeker weer op het niveau van een 20-jarige krijgen!" Erger nog: "Ik hoop dat Yme volgende week weer de leiding heeft!" Anna trok zich niets hiervan aan, en ging gewoon door met opschroeven van de druk.

Daarna kwam ze met een Amerikaans spelletje: "Steal the bacon." De regels zijn als volgt:

The players are divided into teams, typically two. Players are assigned a call-sign, often a number, which is shared by a member of the opposing team. The teams line up on opposite edges of the playing area, which has the "bacon" (a small object which can be grabbed and carried) in the center. A referee calls out the call-sign, and the team members who have that call-sign must run to the center, grab the bacon, and return to their teammates without being tagged by the other player(s) with that call-sign.Tagging of a player may not occur before that player has touched the "bacon". The referee may call out more than one call-sign resulting in many pairs of players, each player attempting to steal the "bacon".

We moeten wel vermelden dat dit een kinderspelletje is. Maar dat niveau past natuurlijk uitstekend bij onze groep. Anna legde de regels geduldig uit, maar bij de ene groep kwam dat niet goed over, vanwege de harde wind. Het was dus niet verwonderlijk dat binnen de kortste keren de regels aan de laars, resp. sportschoen gelapt werden. Maar omdat er een competitie-element in dit spelletje zit, kreeg iedereen weer het bekende rode waas voor de ogen, met als gevolg dat we ons weer bovenmatig inspanden. Doel bereikt!
Terug bij school eerst nog een potje korfbal, en daarna een kwartiertje voetbal.
Bij de koffie bleek helaas dat de organisatie steken had laten vallen: er waren zowel banketstaven als koeken ingebracht. Nu maar hopen dat die koeken a.s. zaterdag nog goed zijn!

Fietspompen met Anna

Bij het begin van de training afgelopen zaterdag ging er een schok door de trimclub: er was een nieuwe (hulp)trainer: Anna! Nu doet Anna al geruime tijd enthousiast mee, maar dat ze een deel van de leiding over zou nemen, dat was nieuw. Maar het was wel nodig dat er een nieuwe trainer kwam, want Hubert is al enige weken geblesseerd.
Enfin, we zouden wel zien hoe het ging.
Het begin was wat minder. De looproute ging eerst langs een modderig pad, met omgewaaide bomen, richting Diependaalselaan. Niet de meest prettige route. Bij de Diependaalselaan werden eerst wat voor ons onbekende oefeningen uitgevoerd, waaronder de fietspomp. Dat zag er kennelijk zo vreemd uit, dat bewoners van de flat aan de overkant ons met grote telelenzen zaten te begluren. Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt. Ook passerende auto's toeterden naar ons. De groep voerde overigens braaf de oefeningen uit.
Dan verder naar het Bosje van Zeverijn. Dat had Anna in de week ervoor al verkend, samen met haar assistent Stan, zodat er snel een begin gemaakt kon worden met enkele zware loopoefeningen. Een sprintje trekken in mul zand is best wel zwaar! Het gezelschap was inmiddels nog steeds beduusd van de regime change, zodat Anna niet al te veel moeite had met het handhaven van de discipline.
Maar die beduusdheid ging snel over toen we een potje basketbal gingen spelen. De gebruikelijke agressie kwam boven bij niet nader te noemen personen. Iedereen dus weer in zijn gewone doen. Anna had van tevoren bij Yme geïnformeerd hoe lang zo'n spelletje eigenlijk diende te duren. Antwoord: "je moet stoppen als het echt gevaarlijk wordt."
Daarna via diverse routes weer terug naar het schoolplein, waar de training werd afgesloten met het gebruikelijke potje voetbal. Na enig gekrakeel over de samenstelling van de teams werd dit toch bevredigend afgesloten.
Bij de koffie met koeken trachtten we tot een evaluatie van het optreden van Anna te komen. Ik mag constateren dat de algemene mening zeer positief was. Kortom: de proeftijd wordt voortgezet!