Gekooid voetbal!

 Sinds enige weken staat er een heuse voetbalkooi op het schoolplein waar we de ochtend afsluiten met een potje voetbal.

Zo'n kooi heeft ontegenzeggelijk het voordeel dat de bal nooit meer uit gaat, en dat er nooit meer discussie ontstaat over de geldigheid van een doelpunt. Dus ook nooit meer dat Henk H. roept "Telt niet!"

Maar dat is tevens ook een nadeel: de bal blijft continu in het spel, en er is nooit meer een moment rust!

Maar kijk eens naar dat prachtige doelpunt van Feiko!

Been is weer recht!

We hebben allemaal geconstateerd hoe krom het betreffende been was. Maar nu, met de nieuwe prothese, is het weer keurig recht!

Piet is op bezoek geweest in de kliniek en hij schrijft:
"Vanmiddag op bezoek bij hem geweest. Hij lag er monter bij en had weer veel praatjes. Operatie geslaagd, weer recht been, en er was al sprake van dat hij morgen (donderdag) al weer naar huis mag! Revalidatie zal wel lange tijd in beslag nemen."

Een nieuwe knie!

Velen van ons wisten het al lang: een nieuwe knie is wat één van onze leden nodig heeft. Daar hoefde je niet voor gestudeerd te hebben. De knie in kwestie is totaal versleten, en dus wordt er a.s. dinsdag een nieuwe knie geplaatst. Bestaande onderdelen zijn niet meer bruikbaar, en dus wordt het een volledige prothese.

Het bestuur is nog in beraad of er eventueel een bloemetje van af kan. Hangt natuurlijk sterk af van hoe lang het herstel gaat duren. We vertrouwen er op dat dat niet te lang gaat duren!

Veel sterkte en een spoedig herstel toegewenst!

Niet alleen maar sport!

Wie denkt dat er op zaterdagochtend alleen maar gesport wordt, heeft het mis! Zelfs tijdens het lopen vinden er zwaarwichtige gesprekken plaats, bijvoorbeeld over de risico's van doodverven. Het was ons opgevallen dat er tijdens de Olympische Spelen vrijwel geen door de media doodgeverfde deelnemers in de prijzen vielen. Alleen tamelijk onbekende sporters gaan met een medaille naar huis.

Bij ons op de trimclub doen we niet aan doodverven. Wel proberen we tijdens de spelletjes zoals handbal, voetbal, enzovoorts te winnen. Maar omdat iedereen dan een rood waas

voor de ogen krijgt, is na afloop meteen vergeten wie er eigenlijk gewonnen had.

Na afloop is er tijd voor ontspanning. Vaak is er iets te vieren. Afgelopen zaterdag vierden we zowel de verjaardag van Anna, als het feit dat Gerard van W. voor de vierde keer grootvader was geworden. Deze nazit duurde geruime tijd.

Jan Meinderts overleden

Gisteren, 29 juni 2016, was de uitvaartplechtigheid van Jan Meinderts in Den en Rust in Bilthoven. Vanwege zijn gezondheid nam Jan al enige tijd niet meer deel aan de activiteiten van de trimgroep, waar hij vele jaren lang lid van was geweest.

Vorig jaar nam hij nog enthousiast deel aan de jubileumviering van de trimgroep.

Jan was een uiterst beminnelijk mens, zoals je die maar weinig tegenkomt. Tijdens zijn werkzame leven was Jan een zeer bevlogen en enthousiaste leraar klassieke talen. Ook na zijn pensionering bleef Jan actief met les geven op het gebied van de klassieke oudheid en de klassieke talen.

Er was een grote delegatie van de trimgroep aanwezig bij de uitvaart.

We denken met warme gevoelens aan hem terug, en zullen hem node missen.

Requiescat in pace!

Viering 43-jarig jubileum

Op 29 augustus 2015 vierde de Trimgroep Hilversum Zuid het 43-jarig jubileum, met een roeifeest bij de Vrijbuiter op Loosdrecht. Waarom 43 jaar? Waarom niet?

Het was een fantastisch leuke bijeenkomst, met koffie en taart, waarna we om beurten konden roeien in een gig van de Vrijbuiter. Stralend weer, bijna iedereen was aanwezig, ook oud-leden. Iedereen kreeg een fraai T-shirt, dat dus voortaan ook bij het trimmen gebruikt zal worden. Hier is een compleet foto-album te vinden. Om het wat chaotische karakter van de trimclub te onderstrepen, staan ze in willekeurige volgorde.

Een bijzondere vondst

De kust van Naarden was in de jaren vijftig van de vorige eeuw nog het uiterste zuidelijke deel van het IJsselmeer. Bij sterk aflandige wind kon het gebeuren dat al het water weggeblazen werd richting Afsluitdijk. De kustlijn werd zo honderden meters verlegd naar het noorden. In mijn beleving, als jongen van een jaar of dertien, leek het dan net of de waterlijn pas begon tussen Muiderberg en Valkeveen. Een groot stuk watergebied viel droog en bood voor jongetjes perspectief. Je kon een machtig stuk in zee lopen over het drooggevallen slib. Zo ging het ook eens in de vijftiger jaren. De precieze datum weet ik niet meer maar tijdens een herfstvakantie blies er eens een zéér krachtige aflandige wind. Wij, een stelletje jongens en buurtgenootjes, zochten elkaar zoals altijd op. Trokken er op deze winderige morgen gezamenlijk op uit richting koeienzee want daar was misschien wat te beleven.

Via de Admiraal Helfrichweg naar Fort Ronduit. Aangekomen bij de koeienzee, zoals wij altijd spraken, was er niets anders te zien dan alleen maar slibgrond. Het water was weggetrokken, was bijkans niet meer te zien. Een machtige uitdaging om over het slib te lopen. Lekker over het slib banjeren was een ultieme vrijetijdsbesteding. Schoppen tegen van alles en nog wat dat te vinden was.

Zo ging het een poosje door tot ik tegen een door mosselschelpjes begroeide en min of meer vierkant object stootte, niet veel groter dan een kei. Vreemd, maar het rolde niet om en kwam niet van zijn plaats. Ik bukte me en raapte het op. Wel zwaar voor een steen, roestbruin gekleurd en vol met aangroeisels. Ik nam het mee naar de oever en liet het op het weggetje achter het Fort op de grond vallen. Tot mijn verbazing spatte de buitenste schil in twee delen van het object af en lag er aan mijn voeten een ijzeren kanonskogel. Een trofee! Triomfantelijk nam ik alles mee naar huis. Het omhulsel kwam in de schuur terecht en na verloop van tijd verdween dat in de vuilnisemmer. De kogel schoongemaakt kwam op een tafeltje te liggen naast mijn bed op zolder. Veel heb ik gedagdroomd hoe of de kogel nu op het slib terechtgekomen was. Hele zeeslagen zag ik in mijn verbeelding de revue passeren. Trots als een "ouwe aap" was ik met mijn kanonskogel.

Tot het moment dat hij van mijn tafeltje verdwenen was. Navraag bij mijn broer, mijn moeder leverde niets op. Langzaam verdween de kogel uit mijn gedachte en maakte plaats voor andere belangrijke dingen in een jongensleven. Pas veel later, ik was al het huis uit en getrouwd, kwam de waarheid van de verdwenen kanonskogel aan het licht. Ach... je weet hoe het kan gaan, een groot gezin, alle dubbeltjes tellen. Mijn kanonskogel zal bij "Janus Beekveld" de plaatselijke opkoper van vodden en oud ijzer terecht gekomen zijn. Weer een dubbeltje in moeders portemonnee en dat was mooi meegenomen toch? Éh boos? Ach nee, eerder berustend en begripvol.

Nu op zaterdag 10 mei 2014 bij het tweehonderdjarig herdenken van het beleg van Naarden, de belegering van de vesting door de geallieerde troepen op de in de vesting verblijvende Franse bezetters, realiseer ik me dat mijn kanonskogel wel eens deel uitgemaakt kan hebben van dat stukje geschiedenis.

Hierna een soortgelijke kanonskogel van vijf kilogram maar deze komt uit de Amsterdamse bodem gevonden bij de aanleg van de zogenaamde Noord-Zuidlijn.

Wim Fecken.