Dat we weer wat samen kunnen sporten, komt natuurlijk door de versoepelingen, en ook door de toenemende vaccinatiegraad.
En dus: alle leden die inmiddels twee vaccinaties hebben gehad, worden weer op regelmatige basis op zaterdagochtend verwacht. Alleen zwaarwegende redenen kunnen voor afwezigheid aangevoerd worden!
Zaterdag 9 januari was het prachtig winterweer. Vanwege de coronamaatregelen waren er slechts twee trimmers, en trainer Anna, die na de dagelijkse zwempartij in open water (brr ...) de leiding had, en deze prachtige foto's maakte.
Het inmiddels wel bekend: de gemiddelde ouderdom van onze mannelijke leden is behoorlijk hoog. Daarom stuurde Wim F. mij dit toepasselijke gedicht:
Gedachten bij het ouder worden
Met mij is niets aan de hand
Met mij is totaal niets aan de hand,
ik ben nog zo fit van lijf en verstand.
Wel wat artrose in mijn heup en mijn knie,
als ik buk is het net of ik sterretjes zie.
Mijn pols is iets te snel, mijn bloeddruk wat te hoog,
maar ik ben nog fantastisch goed…..zo op het oog.
Met de steunzolen die ik heb gekregen,
loop ik weer langs 's Heren wegen.
Kom ik in de winkels en ook weer op het plein,
wat heerlijk zo gezond te mogen zijn.
Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen,
en over vroeger te kunnen dromen.
Mijn geheugen is ook niet meer zoals het was,
en ben vergeten wat ik gisteren nog las.
Ook heb ik wat last met mijn ogen,
en mijn rug raakt meer en meer gebogen.
De adem is wat korter mijn keel vaak droog,
maar ik ben nog fantastisch goed…..zo op het oog.
Is het leven niet mooi, het gaat zo snel voorbij,
als ik kijk naar foto's over vroeger van mij.
Dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren,
wilde ik een mooie jas, dan moest ik heel lang sparen.
Ik ging fietsen en wandelen overal heen,
en kende geen moeheid zo het scheen.
Nu ik ouder wordt draag ik vaak blauw, grijs of zwart,
en loop ik heel langzaam vanwege mijn hart.
Doe het maar op uw gemak zei de cardioloog,
U bent nog fantastisch goed…..zo op het oog.
De ouderdom is goud, ja begrijp mij wel,
als ik niet slapen kan en tot honderd tel.
Dan twijfel ik, denk ik, of dat wel waar is,
en of dat beeld van goud, niet een beetje raar is.
Mijn tanden liggen in een glas,
mijn bril op tafel, gehoorapparaat in mijn tas.
Mijn steunzolen naast het bed op een stoel,
U weet dus wat ik met die twijfel bedoel.
Trek niets in twijfel, zei de pedagoog,
U bent nog fantastisch goed….. zo op het oog.
En 's morgens als ben opgestaan,
en eerst de afwas heb gedaan.
Lees ik het laatste nieuws in de krant,
ik wil toch bijblijven, en naderhand
doe ik van alles: eerst geef ik planten water.
De kamer stoffen doe ik wat later,
wel gaat alles wat traag.
Heb na het eten wat last van mijn maag.
Maar ik wil niet zeuren, want het mag,
dat is heel normaal op je oude dag.
Aanvaard het rustig, zei de psycholoog,
U bent nog fantastisch goed..... zo op het oog.
Eerst het Loosdrechtse Bos in. Af en toe gestopt voor wat oefeningen, waarbij je soms de gewrichten hoorde kraken. Ook bij het hardlopen werd al snel duidelijk dat we niet meer het tempo haalden van een paar maanden geleden. Kortom, hoog tijd dat we weer wat gingen doen.
Anders dan deze foto doet geloven, was het druk in het bos. Dat lang niet iedereen zich aan de corona-regels hield, bleek uit de ontmoeting met een andere groep van zeker vijftien deelnemers. Waar zijn de BOA's als je ze nodig hebt? Ook struikelde je zowat over de honden-uitlaters.
Op het parkeerterrein van Zonnestraal trapten we nog een balletje, alles op gepaste afstand. Daarna nog een rondje langs de gerestaureerde gebouwen van Zonnestraal, en dan weer naar de school.
Onderweg werd heel wat bijgepraat, want we hadden elkaar in geen maanden gezien. De één klaagde over het feit dat hij nu partijloos was geworden (zeker lid geweest van het Forum voor Dementie, hoewel dat niet openlijk werd toegegeven), de ander over het feit dat de afgelopen zaterdagen zo anders hadden aangevoeld, en weer een ander over hoe weinig mensen zich aan de huidige voorschriften hielden.
Terug bij de school zagen we hoe allerlei kinderen van zo'n 7 of 8 jaar met knuppels de school ingingen. We dachten dat wapens verboden waren, maar het ging kennelijk om een honkbaltraining.
Na nog even verder gepraat te hebben, weer naar huis. Volgende week komen we weer!
Dit zou allemaal na de zomervakantie van 2021 zijn beslag krijgen.
Nu genieten we al de nodige jaren gastvrijheid bij de Sav aan de Van Ghentlaan. We kunnen een berging gebruiken voor de opslag van onze spullen, en de kleedkamer ernaast voor het koffiedrinken na afloop van het wekelijkse trim-uurtje.
Wat er met het huidige gebouw gaat gebeuren, is (nog) niet bekend. Het zou zo maar kunnen dat we na juni 2021 geen gebruik kunnen maken van deze accommodatie.
In dat geval zullen we op zoek moeten gaan naar een ander onderkomen. Niet zo'n krot als op deze foto, maar wel (zeer) goedkoop of zelfs gratis, als het even kan. Weet je nog iets? Laat het even weten!
