Eerste keer bij Landgoed de Rading

Afgelopen zaterdag kwamen we voor het eerst bij elkaar op Landgoed de Rading. De opkomst was groot: kennelijk was iedereen nieuwsgierig naar de nieuwe opzet. Goed om te merken hoe iedereen meeleeft.

Het vertrek het bos in liet even op zich wachten, want Gerard van W. vond dat we een schuldige moesten aanwijzen voor het debacle van ons vertrek uit de SAV. Maar de discussies daarover liepen op niets uit.

Dan maar het Loosdrechtse Bos in, vlak naast het landgoed. Daar deden we allerlei oefeningen, zoals ook bij het kleine openluchttheater dat daar te vinden is. De geïmproviseerde schommel die we daar aantroffen, was voor Wim F. aanleiding om allerlei gevaarlijke capriolen uit te halen. Zie de video hieronder. 

Terug op de Rading konden we aan de overzijde op het speelveld ons nog even uitleven met wat rugby en voetbal.

Met dank aan Gerard van O. en Anna voor de foto's van deze gedenkwaardige dag, die je hier kunt bekijken.

Correctie: Gerard van W. merkte op dat hij niet zozeer direct een schuldige wilde aanwijzen, maar dat hij wel vond dat er een Commissie van Onderzoek moest komen. Maar tot op heden hebben zich geen kandidaten aangemeld.

Einde van een tijdperk ... begin van een nieuw?

Vanochtend bij aankomst bij de SAV kregen we de schrik van ons leven: de ruimte waar we onze spullen bewaarden, was geheel ontruimd, en van onze spullen was vrijwel niets meer te vinden. Koffiemachines, sportspullen, alles weg. In de kleedkamer stond nog wel wat, maar veel was het niet. De deuren naar de rest van het gebouw stonden open; het alarm was er kennelijk van af. 

We kwamen iemand van de ontruiming tegen: ze hadden opdracht om alles wat niet mee zou verhuizen, in de containers op het voorterrein te smijten. Gelukkig was er hier en daar nog wel wat te vinden, maar Hubert ontkwam er niet aan om in een container te klimmen en nog wat artikelen te redden.

We vonden het bepaald niet leuk dat we niet gewaarschuwd waren, dan hadden we zelf onze spullen kunnen weghalen.

Maar langzamerhand kregen we toch een hele verzameling bij elkaar. Piet en Willem Waterpomp waren inmiddels ook aanwezig, en hielpen bij het zoeken. Maar de medizinballen konden we niet meer vinden - dat vond Piet niet erg. Ook onze uitgebreide verbanddoos was onvindbaar, evenals de elektrische ballenpomp. Hoe nu verder? Hubert bood aan om alles zo lang bij hem in de garage op te slaan. 

Dus hij ging snel naar huis om zijn auto op te halen. Inmiddels troffen we op het voorplein Gerard van O. en Yme aan: die wilden wat gaan wandelen om na afloop koffie te drinken. Dat laatste konden ze wel vergeten, want veel van de attributen voor de koffie waren zoek, evenals het verlengsnoer.

We konden alles kwijt in de auto van Hubert, en toen gingen we eens brainstormen over hoe nu verder. Terug naar de SAV was (voorlopig althans) geen optie. Toen bedacht iemand dat we misschien wel terecht kunnen bij Landgoed De Rading in Loosdrecht. Hubert en ik gingen er naar toe, en het bleek mogelijk om daar tegen 9 uur op zaterdag de auto's en fietsen te parkeren, en van daaruit te sporten. Na afloop kunnen we daar koffie en thee drinken - wel wat duurder dan we tot dusver gewend waren. Als tijdelijke oplossing lijkt dit voorlopig bruikbaar.

Nadere mededelingen volgen wel via de WhatsApp. Een fotoreportage van het hele drama is hier te vinden. Gerard van O. heeft ook wat foto's bijgedragen, evenals wat foto's van de sloopwerkzaamheden bij de voormalige Technische School, waar we vertoefden voordat we naar de SAV gingen.

Record opkomst ...

 

De corona-versoepelingen beginnen door te werken. Vandaag waren we maar liefst met zijn zevenen. Ook zijn de meesten van de club inmiddels twee keer gevaccineerd. 

Aan de kleding van sommige deelnemers was te zien dat er momenteel iets met voetbal aan de hand is. 

Na een uitgebreide ronde door het Loosdrechtse Bos en over de Hoorneboegse Heide werd er weer in de kooi gevoetbald. Veel leuker om zelf te voetballen dan er naar te kijken.

Koffiedrinken was er nog even niet bij. Bij inspectie bleek dat het z.g. nieuwe pak koffie een uiterste datum van januari 2021 had. Er vindt nog nader overleg plaats over hoe dat verder moet.

We zijn weer begonnen ...

 

Afgelopen zaterdag waren we met zijn zessen. Het begint zo langzamerhand weer ergens op te lijken! Er is weliswaar nog geen koffiedrinken binnen na afloop. maar er is wel weer even gevoetbald in de kooi. En hier zijn nog wat meer foto's van afgelopen zaterdag.

Dat we weer wat samen kunnen sporten, komt natuurlijk door de versoepelingen, en ook door de toenemende vaccinatiegraad.

En dus: alle leden die inmiddels twee vaccinaties hebben gehad, worden weer op regelmatige basis op zaterdagochtend verwacht. Alleen zwaarwegende redenen kunnen voor afwezigheid aangevoerd worden!

Zo mooi kan trimmen zijn ...

Zaterdag 9 januari was het prachtig winterweer. Vanwege de coronamaatregelen waren er slechts twee trimmers, en trainer Anna, die na de dagelijkse zwempartij in open water (brr ...) de leiding had, en deze prachtige foto's maakte. 



Overdenken bij het ouder worden

Het inmiddels wel bekend: de gemiddelde ouderdom van onze mannelijke leden is behoorlijk hoog. Daarom stuurde Wim F. mij dit toepasselijke gedicht:

Gedachten bij het ouder worden

Met mij is niets aan de hand

Met mij is totaal niets aan de hand, 

ik ben nog zo fit van lijf en verstand.

Wel wat artrose in mijn heup en mijn knie, 

als ik buk is het net of ik sterretjes zie.

Mijn pols is iets te snel, mijn bloeddruk wat te hoog,

maar ik ben nog fantastisch goed…..zo op het oog.

Met de steunzolen die ik heb gekregen,

loop ik weer langs 's Heren wegen.

Kom ik in de winkels en ook weer op het plein,

wat heerlijk zo gezond te mogen zijn.

Wel gebruik ik een tabletje om in slaap te komen,

en over vroeger te kunnen dromen.

Mijn geheugen is ook niet meer zoals het was,

en ben vergeten wat ik gisteren nog las. 

Ook heb ik wat last met mijn ogen,

en mijn rug raakt meer en meer gebogen.

De adem is wat korter mijn keel vaak droog,

maar ik ben nog fantastisch goed…..zo op het oog.

Is het leven niet mooi, het gaat zo snel voorbij,

als ik kijk naar foto's over vroeger van mij.

Dan denk ik terug aan mijn jeugdige jaren,

wilde ik een mooie jas, dan moest ik heel lang sparen.

Ik ging fietsen en wandelen overal heen,

en kende geen moeheid zo het scheen.

Nu ik ouder wordt draag ik vaak blauw, grijs of zwart, 

en loop ik heel langzaam vanwege mijn hart.

Doe het maar op uw gemak zei de cardioloog,

U bent nog fantastisch goed…..zo op het oog.

De ouderdom is goud, ja begrijp mij wel,

als ik niet slapen kan en tot honderd tel.

Dan twijfel ik, denk ik, of dat wel waar is,

en of dat beeld van goud, niet een beetje raar is.

Mijn tanden liggen in een glas,

mijn bril op tafel, gehoorapparaat in mijn tas.

Mijn steunzolen naast het bed op een stoel,

U weet dus wat ik met die twijfel bedoel.

Trek niets in twijfel, zei de pedagoog,

U bent nog fantastisch goed….. zo op het oog.

En 's morgens als ben opgestaan,

en eerst de afwas heb gedaan.

Lees ik het laatste nieuws in de krant,

ik wil toch bijblijven, en naderhand

doe ik van alles: eerst geef ik planten water.

De kamer stoffen doe ik wat later,

wel gaat alles wat traag.

Heb na het eten wat last van mijn maag.

Maar ik wil niet zeuren, want het mag,

dat is heel normaal op je oude dag.

Aanvaard het rustig, zei de psycholoog,

U bent nog fantastisch goed..... zo op het oog. 

Weer héél voorzichtig ....

zijn we weer begonnen met trimmen. Vandaag waren we met zijn zessen; we gingen niet het schoolgebouw in, alleen even om een jas op te hangen. En ook geen koffie na afloop. 

Eerst het Loosdrechtse Bos in. Af en toe gestopt voor wat oefeningen, waarbij je soms de gewrichten hoorde kraken. Ook bij het hardlopen werd al snel duidelijk dat we niet meer het tempo haalden van een paar maanden geleden. Kortom, hoog tijd dat we weer wat gingen doen. 

Anders dan deze foto doet geloven, was het druk in het bos. Dat lang niet iedereen zich aan de corona-regels hield, bleek uit de ontmoeting met een andere groep van zeker vijftien deelnemers. Waar zijn de BOA's als je ze nodig hebt? Ook struikelde je zowat over de honden-uitlaters. 

Op het parkeerterrein van Zonnestraal trapten we nog een balletje, alles op gepaste afstand. Daarna nog een rondje langs de gerestaureerde gebouwen van Zonnestraal, en dan weer naar de school.

Onderweg werd heel wat bijgepraat, want we hadden elkaar in geen maanden gezien. De één klaagde over het feit dat hij nu partijloos was geworden (zeker lid geweest van het Forum voor Dementie, hoewel dat niet openlijk werd toegegeven), de ander over het feit dat de afgelopen zaterdagen zo anders hadden aangevoeld, en weer een ander over hoe weinig mensen zich aan de huidige voorschriften hielden.

Terug bij de school zagen we hoe allerlei kinderen van zo'n 7 of 8 jaar met knuppels de school ingingen. We dachten dat wapens verboden waren, maar het ging kennelijk om een honkbaltraining. 

Na nog even verder gepraat te hebben, weer naar huis. Volgende week komen we weer!