Zon en koeken

 

Eind maart is altijd een bijzondere periode voor de trimclub, want dan zijn er binnen drie dagen ook drie leden jarig. Dat levert uitgebreide onderhandelingen op over wie wanneer moet trakteren. 

Deze zaterdag viel het aan Gerard van W. toe om op koeken te trakteren. Dat was van tevoren aangekondigd, en dus was de opkomst zeer bevredigend. 

De leiding berustte bij Anna, die ons naar het Bosje van Zeverijn leidde, waar allerlei oefeningen afgewerkt werden, gevolgd door een partijtje basketbal, waar de bodychecks en andere verboden handelingen weer veelvuldig ingezet werden.

Het was prachtig weer, zoals eigenlijk al een hele tijd deze maand. Dus na het potje voetbal (wie had er eigenlijk gewonnen?) konden de koffie, thee, en vooral de koeken buiten genoten worden. 

Gerard had een flinke variatie koeken meegenomen, wat zeer gewaardeerd werd. 

Alle foto's kunnen hier bekeken worden.

Volgende week is ondergetekende aan de beurt. 

Virtualisatie, silly walks, en mooie muziek

We werden getroffen door enkele afzeggingen vanwege covid. Maar het scheen allemaal niet zo ernstig te zijn, en dus hopen we op spoedig herstel.

Bij de eerste serie oefeningen, bij de ingang van Zonnestraal, vertelde Wim over de appeltaart die hij had gebakken. Het water liep ons uit de mond, bij het aanhoren van zoveel smakelijke details, en we verheugden ons al op de koffie na afloop. Maar nee hoor, het bleef bij een virtuele appeltaart: na lang aandringen moest Wim erkennen dat hij hem nog niet aangesneden had, laat staan dat hij hem meegenomen had. De rest van de ochtend sprak niemand meer met Wim. Na afloop stuurde bij nog een foto van de taart. Misschien maakt hij het volgende zaterdag weer goed ....

De leiding berustte vandaag bij Anna. Die onderwierp ons op een parkeerterrein aan allerlei oefeningen, waaronder het doen van allerlei rare loopjes. Kennelijk had ze inspiratie opgedaan uit het nummer "Ministry of Silly Walks" uit de serie "Monty Pythons Flying Circus". In ieder geval werden spiergroepen aangesproken waarvan we niet wisten dat we ze hadden. 

Op het "hondenveldje" speelden we een potje tikrugby. Dus geen tackles of iets dergelijks; als je getikt wordt (en in zekere zijn we dat allemaal, maar ik bedoel hier fysiek getikt) moet je de bal afgeven, d.w.z. naar achteren gooien of naar voren schoppen. Dat was nog wel eens lastig om te onthouden. En hoewel we dus geen tackles deden, lukte het Feiko toch om een keer of drie ter aarde te storten. Niet duidelijk waarom hij dat deed.

Terug bij school wachtte ons nog een verrassing: een compleet orkest was bezig zich op te stellen in de gymzaal, toch zeker wel een stuk of dertig vrouwen en mannen. Wij snel naar buiten met al onze jassen, spullen voor de koffie, enzovoorts. Gelukkig was het dragelijk weer, zodat het geen straf was om buiten te zitten. De muziek die toen door het orkest ingezet werd, dreef sommigen ons tot tranen: de opening van de Matthaeus Passion van Johan Sebastian Bach. Weliswaar alleen de orkestpartij, maar toch zeer herkenbaar. Gelukkig zijn er binnenkort weer allerlei live uitvoeringen van dit overweldigende stuk muziek.

Update: Feiko wees me erop dat die duikvluchten wel degelijk zin hadden: ze dienden om de bal achter de lijn tegen de grond te drukken: zo moet dat bij rugby om een punt te scoren. Een touchdown dus.

Isoleren en ventileren

Bij deze ongebruiklelijke weg wil ik even stoom afblazen, mijn gemoed luchten. Het zijn roerige tijden. Je zou er van op je kop gaan staan, Anna. Alleen zal dat de bloedsomloop geen goed doen. Maar hoe blijft de trimgroep in deze roerige tijd op de been? Met beide benen goed verankerd in Neerlands zompige natte veenbodem. Die zo lijkt het, bezig is ons op te zuigen in een ongekende coronapandemie. Geven we ons eraan over of stellen we ons te weer en vechten we ons er bovenuit? Wat doet het ons, als trimmers, die gewend zijn elkaar wekelijks te treffen om de stramme spieren en ledematen weer normaal te laten functioneren? Vechten voor een soepel lichaam toch? Voelen we ons langzamerhand niet belemmerd, ja geïsoleerd, om de wekelijkse oefeningen in een ontspannen sfeer te mogen doen? Het lijkt alsof er een vloek op rust. Het tweede jaar op rij is de corona ons de baas en is verder geradicaliseerd. Zijn we weer het haasje. De pandemie lijkt geworden tot een draaimolen die alsmaar doorgaat en waar je niet meer uit kunt ontsnappen. 

Het 'Outbreak Managementteam', mens wat een woord, kan het niet anders gezegd worden? 'Een groep geleerden op het gebied van Virologie' die ons probeert het goede voor te houden en van advies tracht te voorzien hoe met deze pandemie om te gaan. Zij wil in principe ook niet, dat 'Jantje en Pietje' en de rest in isolement belanden. Maar zich noodgedwongen moet uitspreken: blijf zoveel als mogelijk thuis! Ja een wandeling in de frisse lucht mag, is zelfs goed. Maar met velen op een kluitje, vermijdt dat. In de supermarkt schuifelend voetje voor voetje op gepaste afstand om niet een andere kooplustige voor de voeten te lopen, dat schijnt dan weer géén probleem te zijn. Dat mag. Mondkapje of maskertje op, ondanks dat dat hinderlijke stukje stof de uitwaseming je brillenglazen doet beslaan, en je niet weet dat je de crackers al voorbij bent gelopen, het is alles een crime. 

Je voelt je bijkans geïsoleerd om je dagelijkse bezigheden ten uitvoer te kunnen brengen. Wie o wie helpt je om deze donkere tijd door te komen? Zijn wij langzamerhand niet dolende op dit aardse? Je zou het toch willen uitschreeuwen dat het nu eens moet ophouden. Je wil niets liever dan weer normaal doen, een beetje sporten of wat daarvoor door moet gaan. Ook zonder een rare 'boks' als begroeting met iemand delen. 

Er is nog meer dat zwaar op de maag ligt. Er wordt stelselmatig gepropageerd je huis te isoleren. Het bespaart je geld op de gasrekening. Sluit alle kieren af ... en je houdt nog geld over ook. Maar dezelfde overheid vertelt nu doodleuk om voldoende frisse lucht binnen te laten om het kwaadaardige coronavirus zo min mogelijk te laten aarden. Inmiddels heb ik alle tochtstrippen in huis maar verwijderd om het huis corona vrij te houden. De buitenlucht vrij spel te geven en de verwarming op standje negen. Mogelijk dat wij thuis verder gevrijwaard blijven van meer en nieuwe coronabesmettingen. Op deze wijze blijf ik vooralsnog op de been en kan ik mijn wekelijkse fitheidsoefeningen voortzetten. Graag wil ik deze tip met jullie te delen. Blijf ook het volgende jaar gezond zodat we nog vele zaterdagen elkaar kunnen treffen. Fijne feestdagen.

Wim.

Weer in de zaal!

Vanwege het bijzonder slechte weer vanochtend was al aangekondigd dat we binnen in de zaal zouden oefenen. Kennelijk was dat al voldoende voor een aantal leden om het te laten afweten, al of niet met behulp van doorzichtige uitvluchten.

Anna begeleidde onze oefeningen, voornamelijk op de mat. Jammer genoeg hebben we de medizinballen niet meer. Maar er waren genoeg ander oefeningen. We bespraken nog even wat mogelijkheden zoals de "walking crab" en de "dead bug" - zoek dat maar eens op! maar dat werd te extreem geacht. Wel gingen we een handstand tegen de muur maken, zoals Anna hiernaast dat even voordeed. Dat deden we natuurlijk probleemloos. 

Deze foto van Anna maakte ik toen ik zelf ondersteboven tegen de muur stond. Onweerlegbaar bewijs dat we dit allemaal goed konden uitvoeren. 

Hubert demonstreerde nog een bijzondere yoga-houding, maar de echte lotus-houding lukte hem niet (meer). Zelfs voor Anna was dat teveel van het goede.

Tenslotte speelde we nog een agressief potje korfbal in de zaal. Onze partij heeft dat vanzelfsprekend gewonnen.

OPGELET!

Binnenkort is het niet meer toegestaan om bij het koffie- of theedrinken na afloop gebruik te maken van wegwerpbekertjes.  Dus iedereen moet zijn eigen mok meenemen - geen mok, geen koffie! Afwassen: gewoon mee terug naar huis nemen. 

 

Een gedenkwaardige dag!

In een aantal opzichten was dit een memorabele dag. We hebben namelijk de beschikking gekregen over een flinke kast waar we onze spullen in kunnen bewaren. Een mooie gelegenheid om alles eens flink uit te mesten. Een aantal onduidelijke zaken en achtergebleven rommeltjes gaan nu naar de stort. Alles wat nog echt bruikbaar is, past nu in de kast. Er zijn twee extra sleutels voor deze kast aangemaakt.

Verder heeft Hubert voor een zwart bakje kunnen zorgen, als vervanging van het zoekgeraakte rode bakje. Daar kunnen we nu onze bijdragen in storten voor de trimleider.

Er vond nog een bestuurswisseling plaats: Gerard van O. heeft het penningmeesterschap overgedragen aan Hubert, waarbij hij tevens verantwoording aflegde over het beleid van de afgelopen jaren. Een en ander werd door de aanwezige leden met algemene stemmen goedgekeurd. Gerard blijft overigens wel lid, en heeft het voornemen geuit om toch wat vaker te komen trainen.

Verder hebben we vernomen dat we nog tenminste twee jaar op deze locatie kunnen blijven, en misschien nog wel langer.

En zo is alles bij elkaar de basis gelegd voor een glanzende toekomst van onze trimclub!

Rode bakje kwijt

Vroeger, voordat we tijdelijk verdreven waren uit de school, waren we in het bezit van een rood bakje, waar de deelnemers trouw bij aankomst hun honorarium voor de trimleider (tegenwoordig € 2,50) in deponeerden. Linksonder op de foto hiernaast. 

Het was niet zomaar een bakje, want Wim F. wist te vertellen dat dit bakje lang geleden op de boekbindafdeling van de Tomin groep was vervaardigd, van bord (de boekbindterm voor wat gewone mensen karton noemen), en met een bekleding van rood kunstleer. Een ambachtelijk bakje zogezegd.

Afgelopen zaterdag waren we voor het eerst weer terug op de school. Omdat we nog geen opslagmogelijkheden hebben, had Hubert alle benodigdheden voor sport en koffie in zijn auto meegenomen. Verder had Feiko een heerlijke appelcake gebakken en meegenomen. Vanwege de goede opkomst, en het mooie weer, was zowel het sporten als het koffiedrinken (buiten!) een succes.

Maar helaas! Bij de ontruiming van de school enige weken geleden is kennelijk het rode bakje onvindbaar in de container terecht gekomen. Dan maar behelpen met een koffiebekertje.

Maar het ontbreken van het vertrouwde rode bakje was voor sommigen van ons toch een teleurstellende ervaring, vooral voor diegenen die hechten aan vastigheid in hun leven. Het is te hopen dat er spoedig een gelijkwaardige vervanging komt.
 

We gaan terug!

Wim F. schreef over de terugkeer naar de  Van Ghentlaan:

De sleutel

Beste trimmers zijn jullie ook blij weer terug te kunnen keren naar onze oude vertrouwde locatie aan de van Ghentlaan in Hilversum? Schrijvers dezes in ieder geval wel. Het was toch wel even schrikken toen het bericht ons bereikte niet langer gebruik te kunnen maken van het eigen home. Het werd nog kwalijker om te vernemen dat al ons materiaal zonder omhaal in een vuilafvoer container was beland. Van enige communicatie met de trimclub was geen sprake. Nee, flikker al dat overbodige trimmateriaal maar weg incluis de Medizin ballen waar een onzer zo dol op was! Dank zij een paar trouwe trimmers zorgden zij direct voor een passend alternatief. Zij maakten van de nood een deugd door aan de Rading in Loosdrecht een gedeelte van de theetuin te bombarderen als koffiehoek na de geleverde inspanning. Het was de sleutel tot een voorlopige oplossing. Tevens werd er een lichte druk uitgeoefend om de voormalige directeur anders gezegd, een van de oude directeuren van de school te bewegen nog eens contact op te nemen met de nieuwe leiding van Het ATC. Zoals inmiddels bekend de nieuwe naam voor de locatie aan de van Ghentlaan. Zo gezegd zo gedaan. Het heeft zijn beslag gekregen in week 24 met de toezegging weer gebruik te mogen maken van onze vertrouwde locatie. En zoals het er nu uitziet maken wij ook weer gebruik van de huidige sleutels om te openen en te sluiten. Met een beetje mazzel komt er ook nog een oplossing voor de berging van het omvangrijk? materiaal. Hulde en dank voor de geleverde inspanning is hier op zijn plaats lijkt me.

O ja, over de sleutels gesproken. Als alternatief heb ik nog een exemplaar achter de hand gehouden mochten de oude niet meer passend zijn. Wel rees er direct een vraag hoe of ik daar aan gekomen was. Vele jaren, zeg maar vanaf mijn jeugd, is het buitenmodel in mijn bezit. Ooit na veel soebatten gekregen van een 'rakker' zal ik maar zeggen. Hij had hem gevonden tussen het oude ijzer van een lompenhandel. Een wat ongeloofwaardig verhaal, maar ik geloofde hem op zijn woord! Jaren later kwam ik mijn 'rakker' weer eens tegen. Inmiddels grijs van hoofdhaar en diep doorgroefd gelaat. Schijnbaar had het verhaal hem geen rust gegeven en hem zienderogen doen verouderen. De bekende aap kwam toen uit de mouw. De les is deze, laat nooit een sleutel onbeheerd in een buitendeur zitten want kleine jongetjes vinden het reuze fijn speelgoed en dat is dan maar een ding. 'Ga je weg of ik pak je weg' zal hij gedacht hebben. Het laatste gebeurde daadwerkelijk en hij had mooi speelgoed in handen. Afgeschraapte luciferskoppen in de onderzijde van de holle buis laten glijden, een passende spijker aan een touwtje vastgemaakt in de buis duwen en je hebt een bijzonder werktuig in handen. Sla het touw met sleutel met een rotgang tegen de muur en wel zodanig gericht dat de spijkerkop de muur raakt. Je hebt dan een prachtig knalwerk. Zo dacht in vroeger tijd mijn 'rakker'. De buitenmodel sleutel zoals te zien op bijgaande foto leende zich daar uitstekend voor. En of hij hem daarvoor daadwerkelijk gebruikt heeft verteld de historie niet, maar dat is het verhaal.