Brownies

Geheel volgens het afgesproken koekschema heb ik vandaag getracteerd: brownies, door mijn geliefde echtgenote persoonlijk gebakken. Het viel kennelijk in de smaak, want de meegebrachte ruime voorraad ging geheel op. Er kwamen diverse opmerkingen in de trant van "dit zou ik elke week wel lusten."

Welnu, de oplossing is simpel: hier is het recept.

340 gram suiker
110 gram zelfrijzend bakmeel
50 gram cacao
150 gram gesmolten boter
3 eieren
3 eetlepels water
75 gram rozijnen
75 gram gehakte walnoten

Oven voorverwarmen op 180 graden. Alle droge onderdelen bij elkaar in de mixer. Mixen. Dan de gesmolten boter erbij. Vervolgens de eieren en het water. Gieten op een (diepe) bakplaat bekleed met bakpapier. Ongeveer 30 tot 35 minuten in het midden van de oven.

Na afkoelen bestrooien met poedersuiker en in hapklare brokken snijden.

Van lijden naar leiden

Nog even en we vieren het Paasfeest. Het einde van de lijdensweek. Heb net de "Matthäus Passion" gezien en gehoord. Een prachtig stuk werk van Bach. Voor mij een geliefd stuk muziek omdat het alles in zich heeft omtrent het lijden van Christus en dat via muziek en zang verwoordt. Het vergt ieder keer weer veel oefening voor de solisten om de tekst onder de knie te krijgen en de toehoorder te laten genieten van hun muzikale kwaliteiten. De dirigent leidt het geheel tot een hoogtepunt van de eerste orde.

Pasen wordt ook geassocieerd met nieuw leven. Nieuw leven in de stal maar ook daarbuiten. In de tuin zouden de eerste lentebloeiers hun kleurenpracht moeten tonen. Echter dit jaar is het anders, alles lijkt nog verstild. Het weer nodigt nog niet uit om de tuin een fleuriger aanzien te geven. Het is nog wachten en lijden in stilte. Toch... als je goed om je heen ziet dan kan het niet lang meer duren dat de lente in al zijn hevigheid losbarst. De vogels zijn er het tastbaar bewijs van, zij zijn al druk in de weer met het maken van een nest om daar het broedsel voor een nieuw leven in neer te leggen. Zij leiden ontegenzeggelijk een nieuwe lente in!

Het is einde maart en je zou willen dat het stramme lichaam zich wat soepeler opstelt. Echter de kou en meer dan frisse wind vormen een belemmering van je welste. Het lichaam geeft vooralsnog niet thuis en wacht tot betere tijden. Je zou zo graag een stapje sneller willen lopen. Je wil je niet neerleggen bij de onvermijdelijke veroudering. In stilte lijd je een beetje. Je wil zo graag de regie houden, zo graag baas blijven over het lichaam. Mag ik het ook anders zeggen? Het lichaam met je geest blijven leiden. 'Hoop doet leven', een oeroud gezegde. Laat ik afwachten op betere tijden, op warmer weer. Misschien geleidt het me naar een betere prestatie.

Maar eerst maar eens de Pasen aan me voorbij laten gaan.

Fijne dagen.

Wim.

Heroriëntatie?!

Tot schrik van de deelnemers had Wim F. gemeend de trimgroep naar een intellectueel hoger niveau te moeten tillen door aan het begin van het trimuurtje een quiz in te lassen. Weliswaar met betrekkelijk eenvoudige vragen zoals "Als een K.... zonder kop." Je moest dan het ontbrekende woord aanvullen. Zo waren er 17 vragen. Dit lijkt heel eenvoudig, maar omdat de meeste deelnemers op zaterdagochtend hun brein zolang op het nachtkastje laten liggen, viel het niet mee. Bovendien moesten we na elke vraag een rondje lopen, met als effect dat er bloed aan de hersenen (voor zover aanwezig) onttrokken werd, zodat het allemaal nog wat moeilijker werd.

 

Daarna begon het gewone werk: rondje lopen, rek- en strekoefeningen, loopoefeningen, potje handbal, potje voetbal. Onderweg nog een stevige discussie of het al tijd was om de geblesserde Yme een bloemetje te doen toekomen. Algemene consensus: daar was het nog wat vroeg voor.

 

Bij het koffiedrinken maakte Wim F. nog een tactische fout: we mochten allemaal ons eigen lijstje met antwoorden nakijken, want natuurlijk gemakkelijk aanleiding kan geven tot allerlei gesjoemel. Maar toch hoorde je overal om je heen geweeklaag en geknars der tanden, als er weer de nodige foute antwoorden doorgestreept werden. Over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden.

 

Tenslotte werd nog het koekschema voor de volgende weken opgesteld:

 

23 maart: Henk H.

30 maart: Henk v. A.

6 april: Gerard van W.

Exit

Een kortstondige periode van winters ongemak hebben we weer achter ons gelaten. Even mocht winterminnend Nederland ruiken en proeven aan het voor dit vrij noordelijk deel van de aardbol gelegen gebied van winters plezier. Maar ook ongemak had zoals altijd plaats. Ouderen die de deur niet uit durfden om maar eens wat te noemen. En de overmoedige schaatser die ondanks de sneeuw toch het ijs op zocht riskeerde een valpartij met botbreuk tot gevolg of een nat pak.

Deze week nog werden we opgeschrikt door nog een exit. Als uit een "duveltje uit een doosje" werd Nederland in kennis gesteld van de naderende abdicatie van de regerend vorstin. Lang verwacht, veel over gespeculeerd, is het er dan toch nog onverwacht snel van gekomen.

Met alle lusten en lasten drieëndertig jaar op Nederlands hoogste post zitten dwingt respect af. Daarbij ook meer dan eens persoonlijk leed te moeten overkomen en dragen maakte het ambt extra zwaar.

Maar zei de vorstin niet zoiets als dat zij het nog wel even langer kon volhouden? Maar in de veranderende maatschappij de jongere generatie na haar vijfenzeventigste verjaardag het leidinggevende stokje nu toch te gunnen?

Dit jaar om het maar eens over een andere boeg te gooien beleven we het veertig jarig jubileum, of anders gezegd, het bestaansrecht van de trimclub.

Niks exit. Er is schijnbaar niemand in onze gelederen die er ooit wel eens over denkt, laat staan praat, hoe of het straks...., verder moet met de zo vertrouwde zaterdagse ontmoeting. De ontmoeting voor de immer enthousiaste groep die erop vertrouwt dat het een ruim één uur durende sport- en spelaanbod krijgt aangeboden.

Houdt het ook eens op? Of zorgen we uit eigen gelederen voor vernieuwing van rentmeesterschap, zeg maar bestuur, of leiding in de meest ruime zin van het woord? Zijn er onder ons die zich geroepen voelen eertijds het stokje over te nemen?

Het is zomaar een overpeinzing van wat eens aan de orde komt. Denk je eens met mij mee?

Wim.

Goede voornemens ...

Het is een beetje afgezaagd, om het nieuwe jaar met goede voornemens te beginnen, en meestal komt er ook weinig van terecht. Maar ik denk toch dat onze trimclub er wel een paar kan gebruiken:

- Regelmatig komen.
- Op tijd komen.
- Doen wat de trimleider zegt. En niet er doorheen blaten.
- Geen kritiek op de trimleider: als je het beter weet, mag je het zelf doen.
- Geen bodychecks bij het basketbal. En ook niet trekken en duwen.
- Geen opzettelijk hands bij het voetbal, en dan roepen dat het aangeschoten hands was.
- Niet roepen dat het naast was bij een loepzuiver doelpunt.
- Opletten dat je Stan niet ondersteboven loopt.
- Ook als je niet jarig bent, eens een keer koeken meenemen voor bij de koffie.
- Regelmatig stukjes bijdragen aan deze weblog.

Ach, eigenlijk zijn deze voornemens volstrekt overbodig: dit doen we toch al jaren niet anders?

Belofte

Je hebt altijd van die figuren die vooraan willen staan en ja, ik ben er zo een ( was menigeen al bekend).
Aan het begin van het nieuwe jaar wil ik  alle leden van de trimgroep het allerbeste wensen.
Normaal doe je zoiets met een kaartje maar dat zou in dit geval teveel van mijn tijd vergen om die allemaal persoonlijk te benaderen :-)
Dus bij deze.

Nu ik toch bezig ben:
Aan het begin van vorig jaar heb ik een belofte gedaan die ik zou nakomen als aan een aantal voorwaarden was voldaan.
Het kan zijn dat men dit, gezien de gevorderde leeftijd, vergeten is.
Ik dus niet.
Ik moet helaas zeggen dat aan de voorwaarde, die aan deze belofte was gekoppeld, bij lange na niet is voldaan.
Het spijt me dan ook erg dat ik moet meedelen dat de prijs,van een gratis vakantiereis van drie weken naar Barbados, niet gehonoreerd wordt.
Het heeft dan ook geen zin om deze actie te herhalen. Jammer..

Trim ze...
Dook

Een nieuw jaar.

Bijzonder? Och wat zal ik zeggen een jaar als alle andere jaren.

Tweeduizend dertien klinkt als héél veel. Maar niemand weet hoeveel jaren er hier al voor zijn gegaan.Wat heeft het nieuwe jaar voor ons in petto? Het getal tweeduizend klinkt ver weg, met dertien ben ik niet zo gelukkig. Je ziet mijn bijgeloof steekt de kop op. In de achterliggende tweeduizend jaar en nog wat meer is er heel wat gebeurd. In ieder geval was er een Griekse soldaat Pheidippides die in het jaar 490 voor Chr. ruim tweeënveertig kilometer in een snelle tijd aflegde om zijn makkers, de Atheners, te berichten over een glorieuse overwinning op de numeriek veel sterkere Perzen. Toen hij buiten adem zijn verhaal, "Verheug u, wij hebben gewonnen" had afgestoken viel ie dood neer.

 

Nu denk ik wel eens; de man had al eerder geslachtofferd moeten worden, dan was veel lieden die hem vandaag de dag proberen te volgen veel leed bespaard gebleven. Mag hé, een beetje somberen aan het eind van het jaar.

Je hoeft toch niet zo nodig een marathon in je benen te hebben. De kaasboer zou zeggen ietsje meer mag dat? Ietsje minder mag ook zou mijn antwoord nu luiden! Zo is het toch? Je blijft meer heel en behoudt het plezier in het hardlopen met ietsje minder bij het ouder worden.

Vroeger je weet wel, tien- twintig jaar geleden liep je de sterren van de hemel had weinig oog voor je omgeving. Vandaag is dat wat anders. Om heel te blijven neem je wat gas terug en heb je wat meer oog voor de omgeving, ziet moois dat anders aan het oog voorbij zou gaan.

Waar wil ik met mijn praatje heen?  Ergens aan een eikenboom (zie foto) in het Spanderswoud is ooit in de grijze oudheid een stalen bordje bevestigd. 

 

Het bijzondere van dat bordje of van de eikenboom is dat dat bordje langzamerhand wordt opgevreten door die boom. Ooit was het de bedoeling dat het opschrift op het bordje ergens heen verwees. Vandaag de dag verwijst het bordje naar ja wie het weet mag het zeggen. Telkens als ik er langs kom begin ik te prevelen, "waar wil je me nu naar toe leiden?" Het antwoord blijft achterwege en is onbestemd maar nu, plotsklaps weet ik het. Het bordje leidt mij naar tweeduizend dertien en het is alsof het wil zeggen "we zien elkaar het volgend jaar toch weer?"

Bij gezondheid en blij gemoed loop ik dan het bos weer in en laat mijn oog zoeken naar omhoog naar mijn richtingwijzer die zegt "ga door" je kan het nog steeds. 

 

Het geldt ook voor onze trimgroep. We worden wat ouder, sommigen is het niet aan te zien bij anderen is het merkbaar, even lachen makkers! Maar de boodschap die ik wil meegeven is, blijf ook het komende jaar in beweging het komt je algemeen welzijn ten goede. Zaterdags wordt je de richting aangegeven die je mag gaan.

Ik wens allen een gezond en beweeglijk tweeduizend dertien toe.

Wim.